Skip to content
01/09/2010 / kjersti70

Pusterom

Det er ikkje det at det å ha eit diabetesbarn berre er stress og kav. Men innimellom får ein likevel eit lite pusterom som gjer at ein blir merksam på den vesle spenninga ein normalt sett har i kroppen. Den ligg der alltid i mellomgolvet. Ikkje sterkt plagsom egentlig, men der murrar litt. Eg tenkte på det når eg tok dette bildet av friske veslebror. Storesøster er godt plassert hos ein kamerat med ei mor som var beredt og klar til å ta imot. Ho var i trygge hender, og eg kunne hente veslebror til ein fredeleg middag saman berre eg og han. Så surrar han litt på vegen frå barnehagen, og måtte prøve desse kreative styltene. «Ja, vi har tid», tenkte eg da. Her er ikkje noko blodsukker som er på veg den eine eller andre vegen. Kanksje litt sulten, men ingen krise. Han kjem ikkje til å besvime, og han treng ingen sprøyter. Berre litt sulten og ingen problem. Og i dag treng vi berre ei gryte med pasta. Eg er glad for denne friske ungen; det er godt å ha ein som ein ikkje treng å passe på på denne måten. All respekt for dei som har fleire barn med diabetes!

Advertisements

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: