Skip to content
01/08/2010 / kjersti70

På tur

Då har vi vore på tur – nærmare bestemt Frankrike. Ein veldig fin tur blei det – saman med to stk. besteforeldre. Vi leigde eit lite hus i ein liten, fin fransk by, og feira runde dagar for nokre franske venner av familien. Masse god mat og drikke, masse moro, masse som skjer.

Når ein er ute og reiser og har diabetes og cøliaki å tenke på er det ein del ekstra. Vi har frå før av ei mappe med diabetesutstyr for reiser. Her ligg det vi treng av ekstra stæsj; ein ekstra innskytar til pumpebrønn, fleire pakkar med brønnar, emlakrem, plaster til emlakrem, eingangssprøyter, desifiserande middel, ekstra strips og stæsj til målarar, ekstra kolbar til pumpa etc, etc. Så må ein sjølvsagt også hugse insulinpennar og insulin. Så langt har vi ikkje gjort noko ekstra for å halde dette kaldt. På flyet, inne i kofferten, er temperaturen ok. Når vi har oppholdt oss i varme strøk har vi hatt tilgang til kjøleskap, og latt insulinen ligge her. Når pennen er med på dagturar i 30 grader, har vi hatt insulinet godt innpakka i ein sekk, og dette har holdt heilt fint. Elles må vi sjølvsagt hugse å ha med fleire målarar og utstyr til desse. Vi tok også med glucagonsprøyte. Når det gjeld cøliaki har vi gjerne tatt med litt nødproviant. På Frankriketuren tok vi med eit frose brød, og hadde dette i kjøleskapet den veka vi var der. Elles tar vi med litt knekkebrød, ein neve pasta sånn i tilfelle, samt nokre søte kjeks. Glutenfrie havregryn kan også vere nyttig å ha. Og ja, det er ganske greit å bu i leilighet med mulighet for å lage eigen mat kontra det å bu på hotel.

Så langt i livet har 6-åringen tatt fly 30 gonger – berre ut av landet. Når det pip i kontrollen på flyplassen drar ho opp genseren og viser fram insulinpumpa 😀 Ho er også van med bli undersøkt, og ler når eg forklarer at dei må finne ut om ho har med seg kniv eller farlige ting. Det er forresten ikkje alltid at pumpa slår ut, så neimen om eg veit korleis desse maskinene fungerer.

Frankrike var eit flott land å reise i. Over alt forsto ein (via vår stotrande fransk), kva som var problemet til jentungen, og at ho ikkje kunne ha gluten. Ein fann alltid ei løysing, men det vart dessverre mykje karbonader og pommes frites når vi gjekk ut og åt. Men elles vart ikkje menyen så ille likevel. På picnic i parken åt ho gladelig kylling og tomater, og på bursdagsfesten var kaka glutenfri! (og veldig god).

Sjølv om vi var mykje på farten gjekk det fint å regulere blodsukkeret. Vi fekk dei vanlege toppane og dalbotnane som vi elles får i kvardagen – heilt normalt med andre ord. Det einaste uhellet vi var ute for var den morgonen vi skifta brønn. Då slo tydeligvis ikkje nåla inn i huden. Vi la i veg på biltur, men ut over dagen vart blodsukkeret høgare og høgare. Ikkje fekk vi det ned heller. Heldigvis hadde vi med pennen (som jo alltid skal vere med, vi pleier å hugse, men det hender det glipper), og vi fekk satt insulin. Jentungen var svært fortvila over dette, for ho er ikkje glad å å få insulin via penn. Det gjekk nå på eit vis likevel, med lovnad om belønning i leikebutikk. Som sagt så gjort. Blodsukkeret gjekk pent nedover, vi kjørte heim og la ny emlakrem, deretter ny brønn. Puh! Dagen vart litt kortare enn planlagt, men slikt tar ein som det kjem. Vi fekk ein fin ettermiddag i vår lokale landsby i staden – det var også verdt å ta med seg.

Elles måtte eg gjere meg streng på flyplassen på Gatwick på veg heimover. Det var på kvelden, og knapt med tid før flyavgang. Og vi måtte ha mat. Flymat er ikkje vanlig lenger, og er uansett ikkje egna for ein cøliaker. Så vi sprang litt rundt og las menyar, utan å finne noko som passa så veldig godt. Då kom vi til Mac Donalds, og tenkte «shit au» – dei har i alle fall glutenfrie hamburgerbrød, og det går raskt. Lite visste eg at det tydeligvis berre er i Norge. For når eg sto i disken for å bestille, så såg vedkommande ganske blank ut i ansiktet når eg spurte om glutenfri barnemeny. Då ba eg om å få ein burger utan brød, men fekk beskjed om at slikt gjorde ein altså ikkje. Neihei? «She’s 6 years old, she’s diabetic, and she’s hungry», sa eg da, litt strengt. Da kom det ein kollega og sa at det skulle vel gå greit likevel. Eg opplyste ganske vennlig at ein faktisk får glutenfrie burgerar på Mac Donalds i Norge, så det var berre å bli inspirert til å innføre dette her også (det burde da vere fleire besøkande med cøliaki på Gatwick enn på ein liten lokal Mac Donalds i Åsane, Bergen). Uansett, jenta fekk altså ein barnemeny utan brød likevel. Ho slukte den, og syns det var godt 😀 Vel, vi er heldige som har ei jente som nokså greit aksepterer mat som ikkje er heilt som andre sin mat. Det er ikkje sjølvsagt.

Alt i alt var ferien vår veldig fin med gode opplevelsar saman med gode folk. Diabetes og cøliaki hadde vi med på lasset, men hindra oss ikkje i vesentleg grad. Mat fann vi over alt, og mykje aktivitet og god varme gjorde at insulinbehovet ikkje var så stort. Vi gler oss til neste tur!

Advertisements

3 kommentarar

Kommenter innlegget
  1. Diamamma / Aug 1 2010 23:37

    Så godt å lese dette. Noterer meg alt for framtida:-)
    Og strenge mødre skal man IKKE kimse av, altså.

  2. line / Aug 4 2010 19:56

    *grønn av misunnelse* ser ut som en flott ferietur!
    frankrike er herlig, godt å høre at diabetes og glutenfrikost ikke legger en demper på ferien 🙂

  3. Heidi / Aug 12 2010 10:03

    Jeg skjønner meg heller ikke helt på disse maskinene på flyplassene, noen ganger piper det og andre ganger ikke! Jaja 😉

    Fint å se at dere hadde en fin ferie i Frankrike! 🙂 Jeg selv var i Tyrkia i sommer, det var deilig å «rømme» vekk fra Norge og bare slappe av i to uker med de du er glad i!

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: