Gå til innhald
04/10/2011 / kjersti70

Matpakke-post

Her kjem eit innlegg dedikert til matpakken! Like før skulen begynte igjen bestilte eg to matboksar frå Junaiten – spent på om det var eit godt kjøp eller ei. Vi har vore svært godt fornøgd! Grunnen til at eg valgte desse var at her var fleire små rom, at ein kan sende med noko flytande, at dei var i metall , og at dei kan vaskast i oppvaskmaskin. I praksis har dei oppfyllt alle desse kriteria, og har ein del tilleggsbonusar som vi ikkje tenkte så mykje over, t.d. at metall leder kulde, og at det er plass til eit tynt kjøleelement i veska. Boksane kjem frå Plantetbox og kostar med dagens kurs like under 200 norske kroner for kun boksen, og ca 350 norske kroner for full pakke med veske og små tilleggsboksar. Med denne summer kjem ein altså over 200 kroner, og må betale moms i tillegg – det er 25% av dei 350 kronene + 25% av frakta. Det blir nokre kroner, men ikkje slik at ein blir ruinert av det… Vi kjøpte  fullt sett til begge ungane, og tok heile leveransen i same pakke. Ein kan godt leve med berre boksen – den sklir heilt fint ned i ein sekk. Våre ungar syns det er stas å ha dei i ei eiga veske, og da får ein også plass til ein liten kjølepose.

Slik ser min morgon ut. Boksane blir henta frå oppvaskmaskinen (dei går veldig fint inn i maskina), og eg fyller i. Det største rommet er det nede til høgre i boksen. Her får ein plass til tre brødskiver i stabel. Glutenfrie skiver er alltid små, og får god plass. Gutungen som får vanlig brød har plass til skiver av formbakte brød.  Store brød må eg kanskje kutte litt i kanten for at dei skal få plass (må forresten beklage elendige Iphone-bilder!!)

Her er jentungen sit matpakke. Brødskiver, plommer og nektarin, ein pølsesnabb, fiskekake og agurk, nøtter og mandler, tomater og ein boks med makrell i tomat. Ho får med seg ein kniv i ei lomme som er på veska matboksen ligg i.

Og her er poden sin matboks – nokså lik. Skiver, ei skorpe med ost, plommer og nektarin, nøtter og mandler, og fiskekake med agurk.  

Slik ser dei ut når dei er pakka ned i veskene! Denne dagen hadde dei også flasker med, men vi har droppa dei nå sidan det er melk på skulen.

Slik er boksane tomme. Det er veldig bra metall i dei syns eg. Solid vare.

Her er den såkalla “big dipper”. Den passar ned i det største rommet, og vil nødvendigvis stele den mest opplagte plassen til skivene. Eg har brukt den litt – hatt yogurt og havregryn i f.eks. Da har eg sendt med litt mindre brød og delt dei i to slika at dei går ned i eit par av dei mindre romma. Boksen er ikkje tett i seg sjølv, men har ei silikonplate i lokket slik at boksen blir pressa saman når den ligg inne i hovedboksen. Det gjer at ingenting lekk ut. Også denne er veldig lett å  halde rein. Heile silikonplata i lokket er lett å ta ut. I pakken eg kjøpte fulgte det også med ein mindre metallboks som går inn i eit av dei små romma. Her er det også plass til litt yogurt (bl.a. alt innholdet i dei minste frå Danonino), men egnar seg veldig bra som dip for grønsaker, dressing eller saus.

Moms, toll og frakt seier du? Ja, det kjem i tillegg. Nett no er dollaren slik at prisen for boksen aleine er under 200 kroner (utan bag og ekstra boksar). Da slepp ein unna med kun frakt. Men stadig vekk vippar dollaren over 200 igjen og da vil moms, frakt og toll komme i tillegg. Det gjer ikkje store forskjellen for meg – boksane har vore verdt pengane hos oss i alle fall, og dei ekstra kronene betyr ikkje all verden. Eg syns dei er kjekke å bruke, maten ser bra ut, og det gjer det litt lettare å tenke kreativt på morgonkvisten.

Boksane er i utgangspunktet blanke, men ein kan få kjøpt magnetar til å legge på. Vi kjøpte eit sett til kvart barn, men stort sett forblir dei på kjøleskapet. Dei var stas i starten, og friskar jo opp boksen. Der er bra utvalg, både for voksne og barn. Under er eit døme. Bildet er frå www.planetbox.com

02/10/2011 / kjersti70

Kan ho ete salat?

Ja, det har eg blitt spurt om av nervøse foreldre som skal ha jenta mi på besøk. Nå er ho blitt 8 ( snart), og stadig vekk er det aktuelt å bli med små venner på besøk etter SFO. Da er det enkelte familiar som får noko å gruble på. Ikkje berre skal maten vere god, den må og vere glutenfri. Sunnhets-aspektet må eg ærlig innrømme blir satt litt til sides ved besøk hos andre, med mindre ho skal overnatte og ikkje har folk rundt seg som kan takle ei karbohydratbombe i natta. Så vårt fokus er at ho får glutenfri mat, først og fremst. Elles ønsker vi ikkje å blande oss opp i den andre familien sitt middagsvalg. Eg veit at mange blir svært glade for å få tips om lette løysingar. Dei fleste familiar har ofte middagsrettar basert på ferdigmat som ikkje er glutenfri. Det er ikkje utan vidare enkelt når ein plutselig og spontant får ein cøliaker til middagsbordet. For den som lurer, her følgjer ei liste på raske, lette middagar som krev minimalt med kokkekunnskaper. Så enkelt at den forelderen som alltid serverer tomatsuppe frå pose, som aldri har laga omelett, kan greie det. Kriteria er:

Glutenfritt
Finst i nærbutikken
Raskt å lage (“ferdigmat”, eller hakket før)
Enkelt å lage
Ikkje direkte usunt i forhold til diabetes. E-stoff-problematikk tar vi ein annan dag.

Steikte fiskekaker, fiskepudding eller steikt laks med grønsaker, salat, ris eller potet

Pølser. Ja, dei er glutenfrie. Eg har aldri funne pølser med gluten. Grønsaker, salat, ris eller potet til.


Lys lapskaus på boks frå Trondhjem. Sjølv bestefar på 80 taklar denne. Den smakar heilt … sånn passe ingenting. Mine barn sin favoritt er eg redd, men ikkje så ofte vi har det. Blir tatt fram når det er 20 minutt til fiolintimen.

Grillkylling med tilbehør. Ikkje alle nærbutikkar har dette, men hos nokon er det aktuelt. Enkelte cøliakere et ikkje grillkylling då krydderet KAN ha gluten. Vi har aldri merka nokon reaksjon på dette hos vår jente.

Kjøttboller av ein del vanlige merker, bl.a. Gilde (NB – IKKJE Gilde sine svenske kjøttboller) og Coop (medlemstilbud 1 kilo kjøttboller til 30 kroner). Coop sine er ikkje steikt i palmeolje! Serverast med salat, grønsaker, ris eller potet, fetaost, ketchup m.m. Mine eigne heimelaga kjøttboller går alle desse kjøttbollene ein høg gang, men eg krev ikkje at andre foreldre skal lage mat frå grunnen av.

Wok med kjøtt, kylling eller fisk, men utan saus. Ris eller risnudler til (ikkje vanlige nudler). Dei utan cøliaki kan ha saus på ved bordet.

(bilde frå dinmat.no)

Pytt i panne original frå Findus. Usj, seier nå eg, men den er i alle fall glutenfri. Serverast med speilegg og salat. NB – må vere den som er merkt med “original”! (fløtestuet har gluten).

Eg kunne nok ha føyd på ein del meir her, men lar det bli med dette. Har du gode tips så følg på!

01/10/2011 / kjersti70

Familiehelg – diabetes

For ikkje så lenge sidan deltok eg og jentungen på treff for familiar i Hordaland som har diabetes som del av sin kvardag. Det var både inspirerande, lærerikt og tankevekkande. Fint for jenta, som ser andre barn med pumpe, fint for mor å få litt perspektiv. For kva har egentlig vi å slåss med, i forhold til familien der tre av fire har diabetes, og nå har fått beskjed om at minsten på 2 også har cøliaki? Og sjokkerande nok er vi visst heldige som har pumpe – der finst barn som har venta eit år på å få. Dei har foreldre som kastar lange blikk etter den vesle vidunder-maskinen dei berre har høyrt om. Perspektiv får ein også når den 19-årige diabetikaren uttalar at han ikkje ville levd utan diabetes, om han kunne velge. For dette er blitt del av den han er og livet han lever. Han ønsker det slik. Det blir stille i salen av slikt – alle grublar. Går slikt an? For enkelte – kanskje ja. For mange andre unge – nei. For ei diabetikermor – aldri. Men det er nyttig å vite at for nokon blir dette ein livsstil, ein “annerledeshet” som ein vil vere i, ei rolle å fylle, noko meiningsfylt å vere i.

Det var kjekt å møte andre, og befriande. Ein far uttalte at det var fantastisk å møte andre som var oppriktig interessert i å høyre om dottera hans sin diabetes. Heilt riktig sagt! Eit av høgdepunkta var foredraget til Line Merethe Østenstad frå Medtronic, firmaet som står bak diabetespumpa. Det var svært nyttig frå A til Å. Vi har allereie begynt å snuse på å bruke pumpa slik ho eigentleg skal brukast. Vi øver oss på heimebane. Etter denne helga har vi gjort nye skritt. I dag er det lørdag. Eg har skumle tankar om å justere opp basalen – tenke seg til!

Alt i alt – eit vellykka treff. Inspirerande, lærerikt og godt. Vi kjem meir mannsterke neste gong. Tusen takk til barn- og familieutvalget i Diabetesforbundet Hordaland!

(foto: interflora.no)

31/08/2011 / kjersti70

Vel blåst snuppa!

Vi har eit lite jubileum i dag. Dvs. det har vi ikkje eigentleg – vi har ikkje snakka høgt om det, men eg veit med meg sjølv at i kveld er det 5 år sidan eg tok turen til Haukeland med ein unge som ikkje vil stå på beina. “Diabetes” sa legen, og tida sto stille ei lita stund. I kveld kan vi seie “Vel blåst” til kvarandre. Mange seier at det å få eit diabetesbarn er ei påkjenning for heile familien og parforholdet. Vi har vore heldige. Det har i grunn gjort oss meir samstemt.

Vi har jobba trutt og stille. Tusla rundt nattestid. Sneke oss inn bak scenetepper og i 17. maiopptog med små måledingsar. Diskrè sjekk av innholdsfortegnelsar i selskap. Formidla små beskjedar. Tre ord i forbifarten. Eit tal på SMS. Brødbaking ved midtnatt. Å jobbe med dette i tospann har vore bra – eg tar av hatten for dei mødre eller fedre som står aleine. Nå etter kvart er vi blitt tre. Jenta kjem meir og meir på banen. Enn så lenge er ho løysningsorientert, ikkje problematiserande. Da har vi nådd eit av måla våre.

Nåja, FEIRE gjer vi ikkje, men det er ein kveld for ettertanke. Kva gjorde dette med oss? Har det berre vore gale, eller har vi fått noko godt også? Har vi blitt meir reflekterte? Er vi kanskje litt meir bekymra enn andre foreldre? Det er uråd å gjere opp endeleg rekneskap. Eg er i alle fall overbevist om at vi er omtrent like lykkelige og ulykkelige som vi ville ha vore utan sjukdommane. Ein kan gjerne vere litt ekstra bekymra, men likevel vere djupt lykkeleg. Livslykka har vi. Eg veit at vi av-problematiserer ofte. Lagar vi då glansbilder av noko som er svært utfordrande å leve med? Fratar vi jenta retten til å føle sorg og sinne over kva ho har fått? Eg les av og til bloggar som problematiserer dette i hel. Der finst fortvila, sinte foreldre som kjenner seg så urettferdig behandla av det offentlege og livet sjølv. Nokon har alle piggar ute. Nokon vil avfeie eitkvart forslag til konstruktiv løysing. Nokon vil ikkje hjelpast, men finn kanskje ei slags trøyst i å stå på barrikadar for ei sak. Mange av dei gjer ein fantastisk jobb – for oss alle. Kanskje dette er den einaste måten dei kan få noko slags meining ut av situasjonen dei ufrivillig har hamna i.

Eg har ingen konlusjon i kveld, men tenker rundt det. For den som les dette, og som nettopp har fått eit barn med diabetes – ein kveld vil sjukdommen ha blitt ein så liten del av livet at du vil sjå ned på den sovande ungen din og kjenne ingenting anna enn lykke og framtidshåp. For slik er det for meg kvar kveld, 5 år etter.

18/06/2011 / kjersti70

Grisinni, eller brødpinnar om du vil

For eit par dagar sidan fekk vi lyst på tomatsuppe, men til suppe syns eg at brød høyrer til. Dette måtte sjølvsagt tilpassast cøliakeren i familien, men i tillegg hadde vi besøk av bestemor som ikkje tåler gjær. Da laga eg glutenfrie, gjærfrie grisinni til oss alle, og dei blei svært gode. Om du sjølv gjerne vil ha gjær, kan du ha i dette, men eg mistenker da at pinnane ikkje blir like gode! I tillegg så er gjærfritt langt raskare å lage – ein slepp å vente på heving! Oppskrifta er nok til 3-4 personar.

4 dl. glutenfritt mjøl
1,5 dl. vatn
2 ts bakepulver
0,5 ts salt
havsalt
olje
 

Bland saman mjøl, bakepulver, salt og vatn til ein deig. Del deigen i små emner – omtrent så store som ei valnøtt

Trill fingertjukke pølser av kvart emne og legg på steikebrett med bakepapir. Pensle med olje og dryss på havsalt. Steik ved 200 grader i ca 10 minutt. Følg med at dei ikkje brenn seg! Eg tok altfor mykje havsalt på (sjå bildet), og måtte skrape av ein del. Om du ønsker godt med saltstrø oppå, kan du droppe salt i deigen.

 
 

 

 

06/03/2011 / kjersti70

Trollmann-tal

Startar dagens post med nokre bilde som er eitpar veker gamle. Det hender ein er oppe med god grunn om natta. Det skjer ikkje så altfor ofte, men eitpar gonger i månaden i alle fall. Ligg ho rundt 6 ved midtnatt, og ho åt lite kveldsmat eller middag – da er det god grunn til å sette alarmen på. Og så fangar vi henne opp da – midt i natta. Det er utrulig kor lydig ho er sånn i halvsøvne. Gaper som ein fuglunge, tygg og svel.

Men det var trollmann-tala eg egentlig skulle blogge om. Altså våre erfaringar så langt med bolus wizzard på pumpa. Det har nå gått ei veke og ein dag. Vi syns det har gått greit – vi har overstyrt pumpa av og til, men ikkje så veldig ofte. Tabellen under viser dei to siste vekene. Det er litt urettferdig å samanlikne wizzard-bruken med veka før. For den første av dei to vekene under var ei merkeleg veke. Dei låge måla kom som perler på ei snor – rett og slett ei veke med for låge tal. Nå fungerer ho aldeles strålande når ho er i 3, men det er nok ikkje så bra for kroppen å ligge på det nivået. Veka med wizzard har vore nokså berg- og dalbane, men heller ikkje så veldig unormall. Lørdagen, første dag med wizzard, gjekk over alle støvleskaft – her var det rett og slett kombinasjonen søtsaker OG chips som lagde ei skikkelig god søtsuppe i magen. Og så endte det i føling før frokost… Vi har hatt god hjelp av den nye blodsukkermålaren som frekt og freidig gir høglydt beskjed om at no er det tid for måling. Vi blir ofte overraska over at det skal målast igjen. To timar går veldig fort. Og Tusen Takk til Lotte, som tipsa om Matvareinfo for Iphone :) Den har vi absolutt hatt glede av!

 

Igjen: minner om at dagane før wizzard var heilt unormale – veldig låge mål.

Summa summarum er vi relativt fornøgde med wizzard. Vi slår den av i morgon når ho skal på skulen, men kjem elles til å bruke den på heimebasis. Der er nokre justeringar som skal til trur vi. Vi har allereie justert på insulinfølsomheten, og da blei vi kvitt dei låge måla som de ser dei 3 første dagane med wizzard. Etter det har vi hatt ein del for høge mål, så her gjeld det å finne den riktige balansen.

Og ellers? Nei, det blei ikkje bakt glutenfrie fastelavensboller i år. Det blei derimot laga glutenfrie havrevafler, som blei riktig gode! Mulig legg eg ut oppskrifta ein dag :)

03/03/2011 / kjersti70

Prat om mat

Fleire spennande kommentarar på dette med mat og fokus på mat i forrige post :)

Astrid påpeikar at det å ete mykje søtsaker ER eit problem. Og det er eg jo enig i, det er eit godt poeng. Eg trur nok at det at vi praktiserer fri tilgang til det ho måtte ønske, har samanheng med at ho ikkje bøtter nedpå med kakestykker uansett. I tillegg har ho cøliaki, og eg trur det også bidrar til at vi er ekstra oppmerksom på å ikkje legge restriksjonar når det faktisk er mulig å ete maten som er servert. Problemstillinga du legg fram har vi ikkje vore oppe i :) Dersom jenta vår hadde forsynt seg med kakestykke nr. 5 hadde eg kanskje sagt nei. Argumentasjonen da ville ha vore at magen får rett og slett vondt av sånne mengder kake, og det er ikkje sunt for kroppen. Det å trekke diabetes-kortet sit langt inne merker eg.

Vi har vore ganske konsekvent på det der – at diabetes skal ikkje brukast som årsak til at mat eller aktivitetar blir nekta henne. Andre grunnar, som alle andre barn også må forholde seg til, blir sjølvsagt brukt som forklaring. Unntaket som har komme det seinaste året, er overnatting hos klassevenner. Her har eg måtte sei at ho kan ikkje utan vidare overnatte hos andre – det er eit ansvar eg ikkje har lyst å pådytte andre foreldre (som eg ikkje kjenner ein gong). Til gjengjeld kan dei små vennene gjerne overnatte hos oss. MEN det å ikkje gjere henne meir oppmerksom på at diabetes gir restriksjonar, er kanskje ein bjørneteneste? Kanskje klok når ein er heilt liten, 4-5 år, men etter kvart som jenta veks til blir det heilt feil å feie diabetes under teppet. Ho har to kroniske sjukdommar, og må lære å forholde seg til det. Når det gjeld cøliaki så ser det ut til at det går greit. Ho blir ikkje satt ut av eit heilt kakebord der ingenting er for henne, så lenge der finst noko for henne i ryggsekken.  Oppi dette er eg også opptatt av at ho ikkje skal påta seg ei offer-rolle, å ikkje gå rundt å stakkarslig-gjere seg sjølv (sjølv om det må vere lov å vere frustrert, lei og misunnlig på dei som er heilt friske). Det ER ein vanskelig balanse. Samtidig som at ho skal lære seg å vere ansvarleg, fornuftig, klok, og sterk nok til å vere annleis, skal ho også vere fri, søkande, nysjerrig og uredd. Og så skal ho ha matglede! Mat skal gi positive assosiasjonar.

Eg er elles enig med Vala om at det å ha pumpe gjer forholdet til mat litt meir normalt. Ein treng f.eks ikkje å ete til faste tider. Hos oss er det slik at basaldosen, den dosen som piplar inn jevnt og trutt gjennom heile døgnet, er heilt passe til å holde henne jevn og fin når ho ikkje et mat. Den er berre ein grunndose som kroppen treng uansett, og går det lang tid mellom måltidene, så går ho ikkje i føling av den grunn (med mindre vi satte for høg bolusdose til forrige måltid). Vi opplevde langtdisvirkande insulin som eit stort problem, da måtte ho ete til bestemte tider, og det var ikkje alltid like gjennomførbart i travle helger for ein småbarnsfamilie.

Eg trur i bunn og grunn at her får folk finne ut kva som er best for sitt barn. Det krympar i meg når eg høyrer om foreldre som spesifiserer kor mange saltstenger diabetesbarnet får lov å ete i brusdagsselskap. Og dette er jo eit langt stykke fra å seie nei til kakestykke nr. 5 altså.  At diabetes har visse konsekvensar må også lærast.

Følg

Få alle nye innlegg levert til Innboksen din.